Dak- en thuislozen op bezoek bij paus Franciscus

Van 11 tot en met 13 november nodigde Paus Franciscus 6000 dak- en thuislozen uit in Rome. 
Vanuit Nederland reisde een bus met 39 dak- en thuislozen, met 8 begeleiders, uit Amsterdam, Eindhoven en Limburg naar Rome voor een ontmoeting met deze bijzondere Paus.

De begeleiding van deze reis was in handen van Drugspastoraat Amsterdam, Stichting Ervaring die Staat en de Dienst Kerk en Samenleving. Een onvergetelijke reis voor deelnemers en begeleiders! Een bonte stoet van bijna 50 Nederlanders trok door Rome. Mensen met allemaal een eigen verhaal, een verhaal dat vaak heel diepe sporen in hen heeft achtergelaten. In korte tijd groeit er saamhorigheid in de groep: het maakt al gauw niet meer uit waar je vandaan gekomen bent en of je dakloos of begeleider bent (de lijntjes daartussen zijn maar dun; we staan dicht bij elkaar). Het wordt één groep, die zo vaak niet gezien en geteld wordt. Maar door het bezoek aan de paus op vrijdag 11 november groeit er het besef dat ze toch wél gezien en in tel zijn! 

Eén van de mannen is geraakt, onder de indruk en geëmotioneerd door de ontmoeting met de paus; net als wij allemaal. Omdat we voelen hoe bewogen en betrokken deze paus is, hoe dichtbij hij juist bij deze mensen komt en hij met felheid protesteert tegen het onrecht dat veel mensen op straat moeten leven. Hij noemt ze “de parels van de straat”. Niet om het goed te praten dat zij op straat leven, maar om te benadrukken dat zij allemaal iets moois en iets kostbaars in zich hebben en als een oproep aan de andere mensen: “kijk naar ze, heb oog voor ze en zie hoe mooi en kostbaar deze mensen zijn! 

Van te voren was er afgesproken dat uit elke groep daklozen één uit die groep de paus zou ontmoeten, iets met hem mocht delen, door hem gezegend zou worden en ook persoonlijke dingen uit de groep zou laten zegenen. Iris zou namens de Nederlandse groep dit doen. Een kleine vrouw, 56 jaar, bescheiden, maar met een mooie heldere blik en in staat om dingen goed te verwoorden. De paus luisterde naar haar, had oog en aandacht voor haar, raakte haar aan en zegende haar; en via Iris voelde de hele groep zich gehoord, gezien, aangeraakt en gezegend.

Het meest bijzondere van de gehele pelgrimage naar Rome was wel het moment waarop paus Franciscus de zegen vroeg van de aanwezigen aan het einde van de audiëntie op vrijdag 11 november. De mensen die de paus toegesproken hadden legden hun handen op zijn hoofd, schouders en of armen. Minuten van intense stilte waren in de ruimte, waar we met zo’n 2500 mensen aanwezig waren, te voelen. Waarna een oorverdovend applaus door de zaal ging. We zegende elkaar, gaven elkaar kracht om de opdracht waar ieder van ons voor staat ook waar te maken. Voor de een is dat oplossingen zoeken voor de vele problemen waar hij/zij in zit, voor de ander om daadwerkelijk trouw te blijven aan de opdracht om ‘omzien naar elkaar’ blijvend gestalte te geven.

Een bijzondere reis die mede door de vele giften van organisaties en fondsen mogelijk gemaakt is en voor de deelnemers onvergetelijke momenten in hun leven hebben opgeleverd. Maar het allerbelangrijkste ze werden gehoord en gezien. In de dagelijkse praktijk komen ze dat niet of nauwelijks tegen. In de toespraak op 11 november, maar ook in de preek tijdens de eucharistieviering op 13 november in de Sint Pieter gaf hij ook dat we daadwerkelijk ook moeten luisteren naar de kwetsbare medemensen. Niet moeten oordelen en veroordelen, maar moeten luisteren naar hun verhalen. Hen serieus moeten nemen.

De deelnemers hebben hun ervaringen beschreven. Het boekje met hun ervaringen is hier te downloaden.

     
     
     
     
     
Susteren-Echt