De basiliek: een oase van rust

Een van de zeven werken van barmhartigheid is ‘de dorstige laven’. Maar hoe geef je dat vorm. Vaak hoor ik mensen verzuchten, hoe moeten we dat doen?. Er zijn toch genoeg cafés en kroegen in ons dorp of stad.’ Klopt! Zeker in Limburg, waar in ieder dorp zeker nog een café aanwezig is. Waar aan de bar nog steeds vele sterke verhalen verteld worden. 

Waar de stamtafel voor menige vaste bezoeker zeker een oase biedt om steeds weer naar terug te keren. Maar ook de parochie en zeker ook de basiliek kan ‘de dorstige laven’ en zo ook een belangrijke functie vervullen voor vele mensen die de café om diverse redenen niet (kunnen) bezoeken. Zo vervullen de gastvrouwen en –heren voor velen, onbewust, een luisteren oor als mensen zomaar de basiliek binnen komen lopen. Als ze luisteren naar de verhalen van de bezoekers en bedevaartgangers, wanneer zij hun verhalen en vaak ook hun problemen en zorgen vertellen.

Verhalen delen
Bij een kop koffie worden vaak verhalen verteld en gedeeld. Zo’n kop koffie is dan meer een drankje, het is vaak dat ‘bakkie troost’  waar mensen op kunnen teren en hun leven inhoud en zin kunnen geven. Eigenlijk zou in de Basiliek ook een klein koffiezetapparaatje moeten staan en zouden de vrijwilligers mensen zo af en toe een kop koffie moeten aanbieden. Ik vermoed dat er dan heel wat meer verhalen en zorgen gedeeld zouden worden.  Om vervolgens toch ook dat kaarsje bij Maria aan te steken, als een extra teken.

Op meerdere plekken in ons bisdom hebben parochies in de afgelopen jaren de deuren van kerken en pastorieën opengezet. In eerste instantie vaak in de grotere steden en gecentreerd rondom een problematiek van verslaving en voor dak- en thuisloze medemensen. Zo kennen we in Sittard ‘BieZefke’. Veel mensen in Sittard weten meteen wat er achter de voordeur van BieZefke gebeurt.  Maar we weten ook dat deze plek voor vele dak- en thuisloze medemensen een oase is, waar ze iedere dag welkom zijn. Waar steeds weer geluisterd wordt naar hun, vaak trieste, levensverhaal.  BieZefke is in de afgelopen jaren een ingeburgerd initiatief geworden. Een belangrijke partner in het totale veld van maatschappelijke instellingen waar gemeente, maar ook sociaal-maatschappelijke en gezondheidsinstellingen rekening mee houden. Het is een plek waar de bezoekers gewaardeerd en gerespecteerd worden. Waar iedereen met zijn of haar eigen verhaal (altijd) welkom is. Waar ondersteuning en hulp geboden wordt als er om gevraagd wordt. Maar iedere bezoeker ook gerespecteerd wordt in zijn/haar keuzes.

Maar ook de Basiliek heeft zo’n belangrijke functie. Eigenlijk voor een totaal andere groep. Het is ook een plek waar verhalen gedeeld kunnen worden, waar emoties getoond worden. Vaak gebeurt dat in stilte, geknield en in gebed verzonken voor Maria. Maar op menig moment doet het mensen ook goed als zij aan de overkant op de Oude Markt in het winkeltje hun verhaal kunnen vertellen, terwijl ze rondneuzen tussen de spullen. Zo heeft Oude Markt 22 ook de functie van een inloophuis, een ‘naboarhoes’. Anders dan BieZefke, maar net zo belangrijk! Gewoon een plek waar je zomaar binnen kunnen lopen, waar ook een kop koffie klaar staat en samen kunnen praten over wat je bezighoudt. Waar niets moet, maar alles (natuurlijk binnen de normale grenzen) mag!

De ene plek onderscheidt zich zo uitdrukkelijk door er te zijn voor dak- en thuisloze medemensen uit de stad. Is zeven dagen in de week open en kan men er tussen de middag een warme hap eten. En zo is de basiliek meer een plek waar de spirituele mens gevoed wordt.  Zeker in deze tijd, van groot belang!

Op adem komen
Op al deze plekken zien we dat mensen gewoon op adem komen. Vinden ze een oase van rust en regelmaat, rondom een kop koffie of in gebed bij Maria. Zo zijn het allemaal plekken waar de moderne zoekende mens  even naar toe kan komen voor een praatje, voor een kop koffie, voor aandacht en gezelligheid. Zeker als je leven door het verlies van een partner, van werk, of door het inleveren van gezondheid vaak doelloos en uitzichtloos geworden is.  Zijn dit plekken waar mensen even op adem kunnen komen. Even samen met anderen kunnen klagen, maar ook lachen. Waar de ‘dorstige gelaafd wordt’. En dan gaat het echt niet om de nodige alcohol naar binnen te werken, maar gewoon dat gesprekje, de stilte en die persoonlijke aandacht voor mensen.

Eigenlijk is deze vorm van barmhartigheid  heel eenvoudig in te voeren en wordt het ook al op vele plekken gewoon gedaan. Wordt inhoud gegeven aan een van die zeven werken van barmhartigheid; ‘de dorstige laven’.

Hub Vossen,
bestuurslid Aartsbroederschap O.-L.-V. van het H. Hart

     
     
     
     
     
Susteren-Echt